Metoda „krakowska”

Metoda Krakowska (terapia neurobiologiczna) opracowana przez prof. dr hab. Jagodę Cieszyńską  jest systemową terapią funkcji poznawczych dzieci z różnymi zaburzeniami rozwojowymi i genetycznymi.

        Podstawowym założeniem metody jest stymulacja rozwoju intelektualnego dziecka. Budowanie systemu językowego (czasem jedynie w formie komunikacyjnej) umożliwia nie tylko komunikację, opisywanie i wyjaśnianie  świata, ale także budowanie własnej tożsamości. Nie chodzi tylko o naukę mowy, czy naukę czytania, ale o osiąganie kolejnych etapów w rozwoju wszystkich funkcji poznawczych.

        Większość zmian, zachodzących w mózgu dziecka, aż do wieku dojrzewania, determinowana jest przez jego osobiste doświadczenia, a nie przez jego geny. Prowadzona stymulacja opiera się na mechanizmach neuroplastyczności mózgu czyli zmianie reprezentacji korowych w wyniku organizowanych podczas terapii doświadczeń.

        Terapia neurobiologiczna stymuluje wszystkie funkcje poznawcze, naśladując etapy ich kształtowania się obserwowane u dzieci bez trudności rozwojowych. 

 

Terapia obejmuje:

– Terapia słuchowa – program Słucham i uczę się mówić, oparty na badaniach nieuobrazowania mózgu.

– Stymulacja naśladowania mowy ze wsparciem Gestów Artykulacyjnych (GA). W sytuacji braku naśladownictwa stosowane jest Manualne Torowanie Głosek.

– Terapia funkcji wzrokowych na materiale tematycznym i atematycznym.

– Symultaniczno-Sekwencyjna Nauka Czytania® i kształtowanie systemu językowego poprzez programowanie.

– Budowanie kompetencji komunikacyjnej i językowej poprzez prowadzenie Dziennika Wydarzeń. 

– Diagnoza dominacji stronnej umożliwiająca wybór dominującej ręki.

– Stymulacja zabawy (od naśladowania elementów zabawy tematycznej do rozbudowanych sekwencji z użyciem języka w dialogach).

– Stymulacja lewej półkuli mózgu (naśladowanie, kontynuowanie, uzupełnianie sekwencji i szeregów, wskazywanie relacji, naśladowanie symbolicznych, linearnych, sekwencyjnych wzorów z klocków).

– Terapia zachowań społecznych (stosowanie się do reguł, nawiązywanie kontaktu z dorosłymi, starszymi dziećmi i rówieśnikami.

– Stymulacja funkcji motorycznych (manualnych, planowania ruchu  i motoryki dużej).

– Stymulacja przetwarzania bodźców smakowych, zapachowych i dotykowych (poznawanie smaków, zapachów i wrażeń dotykowych poprzez język).

– Stymulacja pamięci (ćwiczenia pamięci symultanicznej i sekwencyjnej na materiale konkretnym i symbolicznym),

– Ćwiczenia kategoryzacji (od kategorii prymarnych do językowo wyrażonych)

– Ćwiczenia myślenia sytuacyjnego i przyczynowo-skutkowego.

– Ćwiczenia myślenia przez analogię.

 

        Podstawą prowadzonej terapii wszystkich dzieci jest nauka czytania metodą symultaniczno-sekwencyjną, której towarzyszą specjalnie opracowane ćwiczenia ogólnorozwojowe.

Nauka czytania opiera się na:

wynikach badań neuropsychologicznych, dotyczących powiązań

intermodalnych, budowanych podczas przetwarzania bodźców słuchowych i wzrokowych.

badaniach neuropsychologicznych potwierdzających, iż sylaba a nie fonem jest najmniejszą jednostką percepcyjną.

założeniu, że percepcja słuchowa ma zasadnicze znaczenie dla budowania systemu językowego dziecka.

wiedzy na temat funkcji symultanicznych (prawopółkulowych) i sekwencyjnych (lewopółkulowych) oraz kształtowania się struktur umożliwiających przesyłanie informacji między półkulami mózgu (spoidło wielkie, istmus).

powtórzeniu sekwencji rozwoju mowy dziecka (od samogłosek, sylab, przez wyrażenia dźwiękonaśladowcze, do wyrazów i zdań).

naśladowaniu 3 etapów nabywania systemu językowego: POWTARZANIA, ROZUMIENIA, NAZYWANIA (samodzielnego czytania).

konstruowaniu dla potrzeb terapii podstawowych schematów składniowych i minimalizacji systemów języka.

pobudzaniu „zwierciadlanych neuronów” (mirror neurons, Spiegelneurone).

http://www.centrummetodykrakowskiej.pl/view/images/2_0/bg/header.png?1445865081

 

Źródło: www.konferencje-logopedyczne.pl